Eindelijk is het zover dat ik er klaar voor ben om met een man een relatie aan te gaan. Het heeft even geduurd voor het zover was, mijn ex heeft me een minderwaardigheidscomplex bezorgt en daar ben ik nu overheen gestapt.
Met smart wacht ik op de lieve reacties die ik hoop te krijgen, het moet haast wel dat ik overstelpt raak van d e berichtjes. Ik zie er leuk uit en heb de ellende van de scheiding inmiddels ver achter me gelaten.
Ik voel mij vol in het leven staan. Jong van geest en denk ook nog best van lichaam. Nu zou ik er nog ten volle van moeten genieten, maar nu ben ik single. Ik zoek eigenlijk een maatje. Iemand waarmee ik kan lachen en passie kan beleven. Gewoon funny en erotisch zeg maar. Lukt dat hier?
Een zware tijd heb ik gehad, door de scheiding woon ik niet in een huis, maar woon ik in een caravan. Wat ik merk is dat velen gelijk hun oordeel daarover klaar hebben, dat doet mij pijn. Soms zijn er factoren die tegen je werken en kun je in een situatie terecht komen die je niet voorzien had. Maargoed, daarom zit ik niet hier, ik zit hier om leuke vrienden te maken, daar heb ik echt behoefte aan.
Ik wil weer plezier maken, samen met de man die ik lief heb en waarbij ik een goed gevoel heb. Heb die man helaas nog niet kunnen vinden en hoop dan maar dat ik hier meer kans maak die te leren kennen.