Eindelijk is het zover dat ik er klaar voor ben om met een man een relatie aan te gaan. Het heeft even geduurd voor het zover was, mijn ex heeft me een minderwaardigheidscomplex bezorgt en daar ben ik nu overheen gestapt.
Ik hoop hier mijn toekomstige man of partner te vinden, ik dacht de ware gevonden te hebben maar dat bleek niet zo te zijn. Lange tijd hebben we als broer en zus geleefd maar dat is niet wat ik van ene relatie verwacht.
Kleding in mijn leven vind ik heel belangrijk, net zo als verzorging, ik hoop dat ik een man ga vinden die net als mij zich goed verzorgd en het belangrijk vind om goed voor de dag te komen.
Ik ben altijd de vrouw waar men heen komt voor goed advies. Ook de mannen zien mij altijd maar als een vriendin. Ik zou zo graag weer eens iemands vriendin willen zijn.
Bijna altijd goedgehumeurd ben ik. Ik ben een postief ingestelde vrouw en ik kgeef nooit op. Zo nu dus ook niet. Ik ben alweer een tijdje op zoek naar een leuke man om daar eventueel wat mee op te bouwen. Mag ook eenmalig zijn, maar ik ga een nieuwe relatie zeker niet uit de weg. Gewoon eens kijken of we bij elkaar passen?
Ik voel me de laatste tijd wat eenzaam, ik kijk dan ook vol verwachting uit naar de mannen die mij een reactie sturen omdat ze wel een keer met me uit willen. Ik zal de man kiezen die me het liefste berichtje stuurt en wat me aanspreekt wat hij schrijft over zichzelf.