Mensenkennis heb ik genoeg op gedaan in mijn leven maar desondanks kan je je altijd nog vergissen in het leven. En dat kan soms erg pijnlijk en kwetsend zijn.
Sinds mijn scheiding moet ik zeggen dat ik toch wel heel goed mijn plan trek ook al is het alleen. Vooral gezelschap mis ik wat ik ben dan zelf iemand die graag praat en ergens toch ook wel een knuffelaar.
Ik geloof nog steeds da tik ooit de liefde van mijn leven ontmoet, verwacht zelfs dat dat hier gaat gebeuren. Als jij denkt dat te zijn dan verwacht ik snel een lieve reactie van je.
Genieten moet iedereen doen, maar ik doe dat vooral als de zon schijnt. Lekker een kop koffie in het zonnetje en als het wat warmer wordt lekker afkoelen, de vraag is hoe jij het afkoelen gaat aanpakken.
Mijn ex wil me niet meer, die ging er vandoor met een jonger exemplaar. Maar hier zal ik toch wel een man kunnen vinden die mij wel wil? Zo lelijk ben ik toch niet?